فضل خداى را كه تواند شمار كرد * يا كيست آن‌كه شكر يكى از هزار كرد در خاتمهء اين بخش از خطبه دو نكته استفاده مىشود : 1 . در اين فصل غرض آن نيست كه فقط بدانيم نعمت‌هاى الهى قابل شمارش نيست ؛ بلكه منظور آن است كه انسان خود را هميشه غرق احسان و نعمت‌هاى الهى ببيند و با از دست دادن نعمتى و يا نرسيدن به بعضى ديگر پژمردگى و حالت يأس بر وى چيره نگردد بلكه پيوسته از خداى مهربانِ خود ، راضى و با كمال شوق آمادهء فرمان بردارى و همواره قرين آرامش خاطر باشد ، و گرفتار چنان حالتى نگردد كه با از دست دادن نعمتى قطع اميد از زندگى نموده و زبان گلايه و شكوه بگشايد . 2 . اهل بيت رسالت به آنچه مىفرمودند ، خود قبلًا بدان آراسته بودند و مردم را نه با زبان بلكه با عمل خويش به راه حق دعوت مىفرمودند . اين خطبه مشتمل بر مسايل مهم خداشناسى و نبوت و امامت و معرفى قرآن و اسرار تشريع است كه با نهايت فصاحت و بلاغت در بحرانىترين اوضاع شخصى و اجتماعى كه براى وجود مبارك صديقهء طاهره عليها السلام پيش آمده ايراد فرموده است . اگر يادگار نبوت خود توجه به نعمت‌هاى الهى نمىداشت و رشتهء ايمان به خدا محكم نبود ، فشار مصيبت‌هاى جان گداز ، مجال سخن عادى را نمىداد تا چه رسد به ايراد چنين خطبه‌اى كه به شهادت هر خوانندهء سخن دان ، فوق سخن بشرى و پايين‌تر از كلام الهى است .