اين آيه كفايت و رسايى نعمت شب و روز را بيان مىفرمايد . نور و روشنايى با استراحت ضرورى آدمى سازگار نيست . خداى متعال با حركت زمين كه در مسير طلوع و غروب چراغ پرفروغ خورشيد مىباشد ، شب و روز را قرار داد و نيز با تكرار شب در نقاط مختلف جهان ، كارى كرد تا بشر و به‌طور كلى همهء جانداران به استراحت بپردازند و شب مانند لباس انسان پوششى است تا از تلاش و تكاپوى بيش از اندازه جلوگيرى نمايد . اما روز ، با كار و كوشش و كسب كمال تناسب را دارد . وَبَنَيْنا فَوْقَكُمْ سَبْعاً شِداداً . و هفت آسمان محكم و استوار بالاى سر شما بنا كرديم . همهء اين كرات بسيار بزرگ با ستون‌هاى فوق العاده محكم و نامرئى به يكديگر مرتبط شده‌اند و هر كدام در مدار خويش ميليون‌ها سال است بدون كم و زياد در فضا شناور هستند . اگر هواى محيط زمين اندكى از آنچه هست رقيق‌تر بود هر روز چند ميليون اجرام آسمانى و شهاب ثاقب به زمين برخورد كرده و آتش‌سوزى و انفجار صورت مىگرفت . « وَجَعَلْنا سِراجاً وَهّاجاً » ؛ خورشيد را فروزان و گرم و شعله‌ور ساختيم . هزاران عامل فراهم شده تا ما از نور زيبا و زندگىبخش و مفرح خورشيد بهره‌مند شويم . اگر فاصلهء زمين تا خورشيد زيادتر يا كمتر از آن‌چه هست مىبود و اگر حركت زمين كندتر يا تندتر مىشد ، زندگى همهء موجودات روى زمين از هم مىپاشيد . « وَأَنْزَلْنا مِنَ المُعْصِراتِ ماءً ثَجّاجاً » ؛ باران فراوان از ابرها فرستاديم . پس از آن‌كه نعمت مسكن و همسر و وسيلهء آسايش را بيان فرمود ؛ با