پاسخ دوم حكمتى در قضيه بود كه صديقهء طاهره مىخواست روشن شود . حضور آن حضرت در اجتماع مردم ، مطابق رضايت كامل مولاى متقيان بوده و آنچه از فاطمهء مرضيه - صلوات اللّه عليها - صادر شده همه به عنوان هم‌دردى و مطابق خواستهء قلبى مولا عليه السلام بوده است ؛ نه اين كه - العياذ بالله - فاطمه عليها السلام بدون رضايت همسرش كارى را بدون صلاح‌ديد او انجام داده باشد . اين پرخاش صديقهء طاهره و تسلى و دل‌دارى مولا عليه السلام در جواب ، بازگوكنندهء رضايت كامل آن حضرت از اين برخورد سازندهء صديقهء طاهره است . راستى اگر نبود حضور و خطبهء روشنگر پاره تن رسول الله صلى الله عليه و آله در حساس‌ترين مرحلهء تاريخ اسلام ، با تبليغ گستردهء حاكمان آن روز ما از چه منبع موثقى مىتوانستيم به جريان نفاق حاكم در صدر اسلام پى ببريم ؟ آيا مضمون و محتوا و استخوان‌بندى خطبه كه مملو از معارف الهى است و با بيانى شكافنده ، انحراف عظيم دست‌اندركاران سقيفه و نفاق حاكم بر جامعهء اسلامى را بازگو مىكند ، نشان‌دهندهء آن نيست كه فرياد صديقهء طاهره عليها السلام به جهت سرنوشت بدى كه در انتظار مسلمانان است مىباشد ؛ نه رزق و روزى ؟ پاسخ به اين سؤال با دقت در خطبه و با توجه به پرخاش مقدس صديقهء طاهره عليها السلام روشن مىشود كه مسلماً مولا عليه السلام در اين جواب در مقام آن نبوده كه حضرت را نسبت به رزق و روزى اطمينان دهد ؛ بلكه از آن جايى كه قلب مبارك زهراى طاهره عليها السلام از جريان وارونه كردن هدف‌هاى پيامبر عظيم‌الشأن اسلام صلى الله عليه و آله و . . . در رنج بود ، با جمله‌هاى آرام‌بخشى چون :