كه وارثم باشد و او را مورد رضايت خود قرار بده . « 1 » مقام منيع نبوت در زكريا عليه السلام مانع از آن است كه ترسى داشته باشد كه نزديكانش علم و نبوتش را ارث ببرند . چه شايستگى آن را داشته باشند يا نه ؛ زيرا در صورت اوّل دادن منصبى از طرف خداى حكيم به كسى كه لياقت آن را دارد هرگز موجب ترس نمىشود و خدا خود داناست كه آن منصب را به چه كسى عنايت فرمايد . در صورت دوم و عدم شايستگى ، باز جاى ترس نيست ؛ زيرا خدا هرگز خلاف حكمت رفتار نمىكند و مقام شامخ نبوت را به افراد نالايق و نااهل و معصيت كار نمىدهد . بنابراين در هر دو صورت ، ترس از انتقال نبوت معنا ندارد . با اين قرينهء قطعى ثابت مىشود كه ترس زكريا عليه السلام از ارث ، انتقال مال بوده . زكريا عليه السلام مىترسيد كه وارثان ، اموال او را در معصيت صرف نمايند . بنابراين از خداى متعال درخواست فرزندى شايسته براى ارث مالش نمود . چنانچه از تتمهء دعايش ( بار الها ! او را مرضى خود قرار بده ) استفاده مىشود . درخواست اين قيد با ارث بردن مسئلهء نبوت مناسب نيست ؛ چنان كه شريكة القرآن - صلوات اللّه عليها - فرموده : آيهء شريفهء « وَأُولُوا الأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِى كِتابِ اللَّهِ » ؛ « 2 » بعضى از خويشاوندان بر بعضى ديگر در كتاب خدا برترى دارند . دلالتش به اين صورت است كه خداى متعال در اين آيهء حق توارث را به خويشاوندان مورِّث

--> ( 1 ) . همان ، آيات 5 - 6 . . ( 2 ) . انفال ، آيهء 75 . .