بايد در بيان اين قسمت نيز از قرآن شاهد بياوريم : كسانى كه به خدا و پيامبرانش كافرند ، مىگويند : به بعضى از پيامبران ، مؤمن و به بعضى ديگر كافريم ، مىخواهند ( از پيش خود ) راهى پيش گيرند . اينان به راستى كافر حقيقى هستند و براى كافران عذاب خواركننده‌اى آماده كرده‌ايم . كسانى كه به خدا و پيامبران خدا ايمان دارند و بين آنان فرق نمىگذارند ، به زودى به پاداش خود مىرسند . خدا بسيار بخشنده و مهربان است . « 1 » خداى متعال در اين چند آيه ، معيار كفر به خود و پيامبرانش را تبعيض در ايمان به پيامبران معرفى مىكند . پس تبعيض در ايمان به پيامبران ، مساوى است با كفر به خدا و همهء پيامبران . در حالى كه در ظاهر ادعاى ايمان به خدا و پيامبرانش را دارند . نيز روشن مىشود كه ايمان عام مجموعى است و قابل تبعيض نيست . ايمان به همهء انبيا جز يكى از آنان ، با كفر به خدا و همهء پيامبران مساوى است . اين تبعيض ، كفر حقيقى است و علت عدم قبولى تبعيض در ايمان و مساوى بودن آن با كفر حقيقى ، آن است كه حقيقت ايمان ، تسليم به حكم خداى متعال است و خود ايمان و اذعان ، يك واحد است كه با متعلقش مشخص مىشود ؛ خواه به يك فرد باشد و يا هزاران فرد و خواه متعلق آن خود پيامبر باشد يا وصى بر حق آن . خدا جز عمل شايسته را نمىپذيرد و اعمال را جز با شرايط و پيمان‌ها

--> ( 1 ) . نساء ، آيات 150 - 152 . .