دادن راه است با آن امر ملكوتى . امامت عبارت است از تصرف ولايتى در اعمال انسان‌ها و هدايتش به معناى ايصال به مطلوب و نه صرف نشان دادن راه است كه گفتيم وظيفهء هر نبى و مؤمن است كه با ارشاد و موعظه راهنمايى نمايد و آنچه كه در كار هدايت و ايصال به مطلوب لازم است در تصرف امام مىباشد ؛ يعنى ملكوت دل‌ها و اعمال آنها و جنبهء ربوبى و ملكوتى غيبى همهء انسان‌ها در پيش‌گاه مقدس امام ، حاضر است . امام كه جنبهء امرى و ملكوتى اشيا به اذن خدا نزد او حاضر است ، بايد بذاته سعيد باشد ؛ چه اين كه كسى كه جايز الخطا و الشقا باشد ، چه بسا به ظلم و شقاوت آلوده‌شود . در اين صورت ، ديگر سعادت ذاتى نخواهد داشت و بايد شخص ديگرى او را به هدايت و سعادت برساند . نتيجه اين كه امام حتماً از گمراهى و معصيت مصونيت‌دارد . و گرنه فاقد سعادت ذاتى بوده و به تعبير قرآن نمىتواند هدايتگر به حق باشد . هر كس در مدت عمرش - هر چند در زمان محدودى - مشرك باشد و يا معصيت ديگرى از او صادر گردد ، چون در حين ارتكاب آن عمل ، هدايتش بايد به عهدهء ديگرى باشد ، هرگز نمىتواند امام باشد . اينك كه ثابت شد منصب امامت در كمال رفعت و عظمت است ، و امام حتى در كمترين زمانى اصلًا به شرك يا گناه ديگر متلبس نمىگردد ، بعد از رسول اكرم صلى الله عليه و آله چنين شخصى نمىتواند به جز همان شخصى باشد كه در روز غدير و صدها مورد ديگر تعيين فرموده است . پس كنار زدن چنين شخصى كه منصوص از طرف خداست و آوردن كسانى كه سابقهء بت‌پرستى آنان مشخص است و در موارد متعدد از بديهىترين مسائل