شرح : اين سه عنوان ، تعبير از يك فرد است كه فعلًا با غروب آفتاب نبوت و رسالت ، خفاش‌وار ميدان‌دارى مىنمايد . عامه در كتاب‌هاى خودشان به اين كه خليفهء اوّل قبل از اسلام رسم و عنوانى نداشته ، متعرّض شده‌اند . ابن‌ابىالحديد در شرح نهج البلاغه آورده كه ابوبكر در جاهليت به قيس بن عاصم منقرى گفت : چه چيز تو را وادار كرد كه دختر خود را زنده به گور كنى ؟ گفت : ترسيدم مثل تو صاحب و شوهر آنها گردد . باز ابن‌ابىالحديد در شرح خود آورده : عبدالملك بن مروان در جواب نامهء مصعب‌بن زبير نوشت : اما آنچه كه در مورد وفاى خودت نوشتى ، به جان خودم سوگند ! پدرت به تيم و عدى ، مطرودان و اراذل قريش ، وفا نمود . كلبى در كتاب مثالب صحابه آورده : ابوبكر داراى نسب شريف و خاندان نجيب و اصيل نبود . هنگامى كه اسلام را پذيرفت خياطى مىكرد و در زمان جاهليت معلم بچه‌ها بود . پدرش شخص وارونه حال و ضعيفى بود و اكثر عمرش را به صيد كبوتر و . . . مىپرداخت و بر كار ديگرى قادر نبود تا اين كه كور شد و پسرش از رسيدگى به وى ناتوان شد . در نتيجه به عبدالله بن جذعان - از رؤساى مكه - پناه برد و او هم او را براى صدا زدن مهمانان روزانه برگمارد و از اين باب براى او مقررى قرار داد . بنابراين ذكر خداوند ( رسول اكرم صلى الله عليه و آله ) از ميان شما غايب شد ، چگونه نوبت به شيطان خناس مىرسد كه نطق كند و اظهار وجود نمايد ؟