آنانى كه در مراقبت و انتظار شما مؤمنان به سر مىبرند [ و تماشاگر اوضاع و منتظر پيشامد و تابع فتح و غلبه هستند ، و جز رياست و مقام هدفى ندارند و از هر طرف باشد براى آنها مطرح نيست ابداً پايگاه ايمانى و اعتقادى ندارند ] چنانچه از جانب خدا فتح و پيروزى نصيب شما شد ، آنان مىگويند : آيا ما با شما [ همرزم ] نبوديم ؟ و اگر پيروزى نصيب كافران گرديد ، مىگويند : آيا در غلبه بر مؤمنان و دفاع از حريم شما نبوديم ؟ خدا در روز رستاخيز در ميان اين منافقان داورى خواهد كرد و هرگز بر مؤمنان راهى ندارند . منافقان خدا را فريب مىدهند ؛ در حالى كه خدا فريب‌دهندهء آنها مىباشد . هنگامى كه به نماز ايستند ، با كسالت مىايستند و به مؤمنان ريا و خودنمايى مىنمايند و اندكى خدا را به ياد نمىآورند . آنان خط قاطعى ندارند ؛ گاهى به سوى مؤمنان و زمانى در راه كافران هستند ؛ نه از آنان ، و نه از اينان . كسى را كه خدا گم‌راه سازد ، هرگز راهى براى اصلاح او نخواهى يافت . اينان هدفى جز رياست و مقام در سر ندارند و با رسيدن به مقصد خود ، ناچار چهرهء واقعى دين و مكتب را ، هر چند به تدريج باشد ، تابع خواستهء خود خواهند نمود . از دين هر چه را كه به رياست آنان صدمه نداشت گرفته ، و آنچه را كه مانع راه گرديد به شدت سركوب مىكنند . ابن اثير در كتاب جامع الاصول در كتاب فتن ، از عبدالله بن عمرو بن عاص نقل كرده كه رسول الله صلى الله عليه و آله فرمود : لَيَأتينَّ على أمّتي ما أتى عَلى بَني إسْرائيلَ حَذْوَ الْنَعْلِ بِالنعلِ حتى