تو در ميان ما از سن و شرافت بيشترى برخودارى ؛ مىخواهيم پسر برادر خود را نصيحت كنى كه به ما كارى نداشته باشد . به خدا سوگند ! ما در برابر ناسزاگويى وى به خدايان و پدران ما و بىعقل خواندن ما ساكت نمىنشينيم ؛ مگر اين‌كه از اين كار دست بردارد و يا درگير شويم و يكى از دو طرف هلاك شود . . . . ابوطالب خواسته وتهديد قريش را به پيامبر گزارش كرد و گفت : خود و مرا نگه‌دار و بر من چيزى را تحميل مكن كه طاقت آن را ندارم . پيامبر چنين پنداشت كه نظر عمويش نسبت به وى تغيير يافته و ديگر آن حضرت را يارى نكرده و از يارى پيامبر ناتوان شده است . پيامبر گفت : اى عموى بزرگوارم ! اگر خورشيد را در دست راست من قرار دهند و ماه را در دست چپ من تا از اين رسالت دست بردارم ، هرگز ! يا كشته مىشوم و يا خدا كمك فرموده و پيروز مىشوم . . . « 1 » . اين قاطعيت را صديقهء طاهره عليها السلام در جمله‌هاى بعدى اين فراز ، چنين تصوير مىكند : ضارباً ثَبَجَهم آخذاً بأَكظامِهم ؛ پيامبر چنان بر گردن‌هاى مشركان كوفت كه راه نفس كشيدن آنان را بست . يعنى ضربه چنان قاطع بود كه آنان را در جا ميخ كوب‌كرده و مجال هر گونه توطئه‌اى را از آنان گرفت و نقشه‌هاى باطل آنان را از بين برد . داعياً الى سَبيلِ ربِهِ بالحِكمةِ و الموعِظةِ الحَسَنةِ ؛ براى هدايت به راه خدا ، با حكمت و موعظهء نيكو دعوت مىكرد .

--> ( 1 ) . تاريخ ابن اثير ، ج 2 ، ص 64 - 65 . .