شرح : شريكة القرآن در اين فراز به اين آيهء شريفه اشاره مىفرمايد : « إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِى الدُّنْيا وَالْاخِرَةِ وَلَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ » ؛ « 1 » به راستى افرادى كه زن‌هاى عفيف و غافل از معصيت و با ايمان را به زنا متهم مىكنند ، در دنيا و آخرت مورد لعنت واقع شده و براى آنان عذابى دردناك است . در اين آيه مىبينيم كه خداى متعال نسبت دادن زنا به زن عفيف را بسيار مورد اهميت قرار داده تا جايى كه معلوم نيست معصيتى را تا اين درجه از اهميت قرار داده باشد . چه اين كه آنان را در دنيا و آخرت ملعون معرفى كرده و به عذاب دردناك بيم داده است . شايد انگيزهء اين همه تهديد دو جهت باشد : 1 . آبرو و حيثيت شخص آبرودار حائز بالاترين درجه اهميت است . ضربهء روحى تهمت و افترا چنان كارى است كه مانند مريم عليها السلام كه به تصديق قرآن « صديقه » است ، از تحمل آن اظهار ناتوانى و آرزوى مرگ مىكند . « 2 » آبروى زن يا مرد آبرودار را لكه‌دار نمودن به مراتب بدتر از كشتن است ؛ زيرا اين تهمت نه فقط دامن متهم را فرا مىگيرد ، بلكه آبروى اقربا و خويشاوندان را نيز لكه‌دار مىسازد و به هيچ وجه قابل تدارك نيست . 2 . در اسلام به كانون خانواده كه زمينهء رشد انسان‌هاست توجه خاص

--> ( 1 ) . نور ، آيهء 23 . . ( 2 ) . مريم ، آيهء 23 . .