مىكنند و از روزى مىترسند كه شر آن همه جا را فرا خواهد گرفت . جملهء « يُوفُونَ بالنَّذر » در مقام مدح است ؛ زيرا وفا به نذر بايد موقعيت بس ارجمندى داشته باشد تا خداى متعال اولياى خود را به آن عمل تمجيد و تجليل نمايد . اما در مورد اين كه فرمود اين عمل موجب پيدايش زمينهء غفران الهى است ، فعلًا دو جهت به نظر مىرسد : 1 . نذر پيمانى است كه شخص ميان خود و خدا مىبندد و استقامت در پيمان علاوه بر مدح عقلى ، شرعاً نيز ممدوح است . بىترديد به جا آوردن نذر از مصاديق بارز وفا به عهد است كه انسان بدين وسيله خود را در معرض مغفرت و بخشايش الهى قرار مىدهد . 2 . در تكاليف حتمى ، ديگر وجوب آنها تحت اختيار مكلف نيست ؛ اما وجوب وفا به نذر يك تكليف حتمى است كه شخص ، با اختيار بر ذمهء خود مىآورد . واضح است كه در چنين شخصى روح تسليم و فرمان بردارى نسبت به مولاى حقيقى بيشتر است . به ويژه در نذر غير مشروط ؛ و مانند كسى است كه در جهاد هجومى با اين كه به مناسبت عذرى مانند لنگ بودن تكليف جهاد از وى برداشته شده ولى با عشق و محبتى كه به خدا دارد ، با شوق هر چه تمام‌تر با همان پاى شكسته عازم ميدان جهاد مىگردد از اين نمونه‌ها در عصر نبوت بسيار مىبينم . پر دادن پيمانه‌ها براى جلوگيرى از كم فروشى متن : و توفية المَكاييلِ و المَوازينِ تَغييراً لِلبَخْس .