عقل و شرع آن را نپذيرد « منكر » گفته مىشود چنان كه قرآن از لوط عليه السلام نقل مىكند كه به قوم خود گفت : « وَتَأْتُونَ فِى نادِيكُمُ المُنْكَرَ » ؛ شما كارى را كه نزد عرف پذيرفته نيست مرتكب مىشويد . خداى متعال فطرت انسان را موزون آفريده و بعضى از كارها با آن سازگار و بعضى ناسازگار است و در صورت ارتكاب ، دچار ملامت باطنى مىشود ؛ گر چه اين فطرت در جامعه دست‌خوش تغيير و تبديل مىشود ولى انسان قبل از مسخ ، چنين فطرت موزونى دارد . گواه آن ، كودك است كه طبق همان فطرتِ سالم ، راست مىگويد و با همين فطرت‌هاى دست نخورده است كه انسان مىتواند حق و باطل را از هم بازشناخته و به فضيلت انسانى آراسته گردد . اين خود يكى از عجايب آفرينش آدمى است و حاكى از شخصيت چند بعدى اوست . خلاصه ، معروف يعنى هر كار مورد شناخت فطرت و عقل و شرع و منكر كار ناشناخته و بىارتباط با فطرت و عقل . چنين امر به معروف و نهى از منكرى در برگيرندهء مصالح زير است كه امام مىفرمايد : إنّ الأمرَ بالمعروفِ والنَهيَ عَن المنكرِ سَبيلُ الأنبياءِ ، مِنهاجُ الصُلحاءِ ، فَريضةٌ عظيمةٌ ، بِهما تُقام الفرائضُ ، وتُؤمَن المذاهبُ ، و تحلّ المكاسبُ ، تُردَّ المظالمُ ، وَ تُعمَر الأَرضُ ، وَ ينتصفُ من الأعداء ، و يَستقيمُ الأمر ؛ « 1 » دعوت به معروف و بازداشتن از منكرات ، راه پيامبران و برنامهء

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ؛ امر به معروف و نهى از منكر . .