چرا بايد معروف ( خوبىها ) را در جامعه رواج دهيم ؟ اگر ريشه و عامل بسيارى از فضايل اخلاقى را در افراد بررسى كنيم ، خواهيم ديد كه جهت عمدهء آن ، رواج فضيلت و ارج نهادن جامعه به آن مىباشد و كسب آن موجب آبرو و وجهه‌دار شدن در اجتماع است . پس نقش محيط و تلقى اجتماع در واداشتن به خوبىها و بازداشتن از منكرات بسيار مهم است . در محيطى كه فساد ، رايج باشد قضيه به عكس خواهد بود . فضيلت‌ها مايهء عقب‌ماندگى تلقى شده و به حساب زبونى و بيچارگى گذارده مىشود و پستىها به اسم زرنگى و جلو بودن و يا با آب و رنگ ديگرى مانند « ترقى » معرفى مىشود . در چنين موقعيتى اراذل و اوباش ، سران اجتماع شده و جامعه مانند منجلاب گنديده‌اى مىگردد كه خواهى نخواهى چون كام اجتماع ، قوى است دامن همه را آلوده مىكند . از اين‌رو آن حضرت ، امر به معروف را مايهء مصلحت عامه مىداند . بايد براى احيا و حفظ ارزش‌ها در جامعه خوب ، خوب بماند و بد ، بد بماند و اين جز در سايهء امر به معروف و نهى از منكر ميسر نيست . بر اين اساس بايد خوبىها را در اجتماع رواج داد تا اجتماع خود به خود به طرف اصلاح برود . از اين‌جاست كه استعمارگران براى از بين بردن قدرت نفوذ در اجتماع ، عفت و فضيلت را در جامعه بىارج مىنمايند . با شست و شوى مغزى افراد و به ويژه جوان‌ها اين معيارها را كه فضيلت شمرده مىشود معيار عقب ماندگى به حساب مىآورند ، مثلًا تبليغ مىكنند كه حجاب و عفت زن يعنى عقب ماندگى او و رانده شدن از اجتماع و با تصرف در مفهوم هنر و