حضرت از مولاى متقيان عليه السلام و آن حضرت نيز از حضرت ختمى مرتبت صلى الله عليه و آله نقل فرموده است كه نبى اكرم فرمود : يا على ! خدا مخلوقى را نيافريد كه ارجمندتر و برتر از من باشد . . . يا على ! خدا انبياى مرسل خود را بر ملائكهء مقربين برترى بخشيد و مرا بر جميع انبيا و فرستادگان برترى داد . يا على ! برترى بعد از من با تو است و پس از تو با ائمه است و ملائكه ، خدمت‌گزاران ما و دوستداران ما مىباشند . . . . اگر ما نبوديم ، خدا آدم و حوا و بهشت و جهنم و آسمان و زمين را نمىآفريد . پس چرا از ملائكه افضل نباشيم ؟ در حالى كه در شناخت پروردگار و تقديس او بر ملائكه سبقت گرفتيم ؛ چه اين كه نخستين چيزى كه خدا آفريد ارواح ما بود كه به توحيد و تمجيد و ستايش وى زبان گشوديم . سپس ملائكه را آفريد . وقتى كه آنان ارواح ما را نور واحدى يافتند مقام ما را بزرگ يافتند . ما تسبيح گفتيم تا ملائكه بدانند ما مخلوق هستيم و خدا از صفات ما منزه است . بدين سان ملائكه پس از تسبيح ما تسبيح گفتند . « 1 » از مجموع اين دو روايت و روايات ديگر به ضميمهء دليل عقلى ، معلوم مىشود كه امامت ، ادامه و مكمل همان رسالت است . از اين‌رو مىتوان دريافت كه حجت‌هاى بالغهء الهى همه بايد از طرف خدا معين و مشخص گردند و به هيچ وجه انتخاب و رأى مردم نمىتواند چنين رهبرى را تعيين نمايد .

--> ( 1 ) . عيون اخبار الرضا عليه السلام ، ج 1 ، ص 262 . .