انبيا عليهم السلام انجام گرفته است . وجه ارتباط اظهار قدرت ، و بيان نمودن و يا اثباتِ حكمت در خلقت جهان آفرينش ، با گرامى داشتن دعوت انبيا آن است كه پشتوانهء آنها - با همهء بىيار و ياور بودن در ابتداى بعثت و قيام اقشار توانمند و به تعبير قرآن « مَلأ » عليه انبيا - همانا معجزاتى است كه ثابت مىكند انبيا از طرف پروردگار جهانيان مبعوث شده‌اند . با داشتن چنين پشتوانهء قوى مسلّماً سرانجامِ هر گونه مبارزه‌اى عليه آنان جز بدبختى خودشان و عظمت آنان نخواهد بود . مطالعهء آيات الهى در آفاق و انفس و به ياد آوردن عظمت چنين قدرت ما فوق وصفى ، موجب مىشود كه انسان دريابد اديان الهى از جمله اسلام ، همه به دستور پروردگار و به منظور تكامل و سعادت بشر مىباشد و انبياى الهى داراى مقامى بس عزير و ارجمند هستند . صديقهء طاهره عليها السلام نظر به آنچه كه در سورهء ابراهيم آمده ، دارد . خداوند متعال مكالمه و مجادله و سرسختى مستكبران در برابر دعوت انبيا و اعزاز و ارجمند داشتن دعوت را مجسم فرموده است : « وَقالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِى مِلَّتِنا فَأَوْحى إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظّالِمِينَ * وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ الأَرضَ مِنْ بَعْدِهِمْ » ؛ « 1 » كافران به پيامبرانش گفتند : ما شما را حتماً از سرزمين خودمان بيرون مىرانيم ؛ مگر اين كه دست از دعوت خود برداشته و به دين ما

--> ( 1 ) . ابراهيم ، آيات 13 - 14 . .