در كتاب شريف كافى چنين روايت شده است : قتاده بن دعامه ( 1 ) بر امام باقر ( عليه السلام ) وارد شد ، امام فرمودند : اى قتادة ! آيا فقيه اهل بصره هستي ؟ گفت : مردم چنين مى پندارند ! امام فرمودند : به من خبر رسيده كه تو تفسير قرآن مى كني ، گفت : بله . امام فرمودند : آيا از روى علم اين كار را مى كنى يا از روى جهل ؟ گفت : نه [ البته ] - با علم . آنگاه امام فرمودند : اگر اين كار را با علم انجام مى دهى پس براى خودت كسى هستي ! از تو [ سوالي ] بپرسم ؟ قتاده گفت : بپرسيد ! امام فرمودند : اين آيه را برايم توضيح بده : وَقَدَّرْنَا فِيهَا السَّيْرَ سِيرُوا فِيهَا لَيَالِي وَأَيَّامًا آمِنِينَ ( 2 ) ؛ قتاده گفت : اين آيه درباره كسى است كه با توشه و مركب حلال قصد زيارت خانه كعبه كرده و او تا هنگامى كه به سوى خانواده اش برگردد در امان است . امام فرمودند : به خدايت قسم مى دهم اى قتاده ! آيا نشنيده اى كه كسى با توشه و مركب حلال قصد خانه كعبه كرده اما در راه دچار راهزانان مىشود و تمام مال و اموال او را مى برند و خود او را هم تا حد مرگ كتك مى زنند ؟ قتاده گفت : بله ، به خدا قسم شنيده ام ! امام فرمودند : واى بر تو اى قتاده ! اگر قرآن را از پيش خود تفسير مى كني ، پس خود و ديگران را هلاك كرده اي ! و اگر تفسيرت را از ديگران گرفته اي ، بازهم خود و ديگران را هلاك كرده اي ! واى بر تو اى قتاده ! اين آيه درباره كسى است كه با توشه و مركب حلال قصد خانه كعبه كرده و به حق ما [ اهل بيت ] آشناست و قلباً ما را دوست دارد ، همان گونه كه [ كلام حضرت ابراهيم ] در قرآن آمده : فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِى إِلَيْهِمْ ( 1 ) ، مقصود [ از مشتاق شدن ] در اين آيه ، خانه كعبه

--> ( 1 ) - از علما و مفسران غىر شىعه ( 2 ) - و در آنها راه رفت و آمد را به اندازه برقرار كرديم ( و گفتيم ) شب‌ها و روزها در آنها با ايمنى سفر كنيد - سبأ / 18 ( 1 ) - قلبهاىى از مردم را مشتاق و دوست دار آنان كن - ابراهىم / 37