دشمن دارد ، و خداوند ، هم خشنود مىشود و هم خشمگين . ( 1 ) عظمت مقام ، دليل اراه الهى بودن دلالت امام زمان ( عليه السلام ) بر اراده تشريعى خداوند متعال به اين معناست كه ايشان آموزگار و راهنماى انتخاب شده از جانب خداوند براى احكام شرعى و تطبيق احكام بر موضوعات هستند ، و اين مقام عظيمى است كه فقط مخصوص ايشان است نه بقيه مردم ، همان گونه كه ائمه ( عليهم السلام ) و پيامبر اعظم ( صلى الله عليه وآله ) داراى اين مقام بودند . اما دلالت ايشان بر اراده تكوينى خداوند ، مقام ديگرى است كه از مقام اول عظيم تر و بلندتر است ؛ چون بدين معناست كه اراده خداوند متعال بر روح و بدن امام ( عليه السلام ) منعكس و نمايان مىشود . اما نكته مهم و بلكه بسيار مهم ، در وسعت علم و اراده خداوند متعال و تنوع آن و در چگونگى بازتاب آن در روح و اعضاى معصوم ( عليه السلام ) است . بنابرين هنگامى كه به طور مثال روايت مى فرمايد : پيامبر به فلان چيز نگاه كردند و از آن روى برگردانده و آن را ترك كردند ، معنايش اين است كه اراده خداوند متعال در آن شخص و آن چيز آنچنان پديدار گشته و در ذهن و حواس معصوم ( عليه السلام ) منعكس شده و براى ما به صورت روى برگرداندن و عدم رضايت نمايان گشته است ، پس شخصيت معصوم ( عليه السلام ) ، صفحه دريافت و نمايش علم و اراده خداوند متعال است . امام زمان ( عليه السلام ) چون دليل اراده الهى هستند ، به همين دليل ، الگو و مقتدا براى همه عالم نيز مى باشند .

--> ( 1 ) - كافى ج 1 ص 111