و آنان را مامور حفاظت از دين كرده است . اما در اين ميان ، برخى وفا كرده و برخى ديگر در اين راه كوتاهى كرده و لذا مستحق مذمت و عذاب الهى شدند . به همين خاطر است كه خداوند متعال تعبير ( ( ربّيون ) ) را براى كسانى به كار برده كه در ركاب پيامبران جهاد مى كردند و اين تعبير ، اخص از ربّانيون است ؛ چرا كه تعبير ربّيون فقط براى افراد نيك و مورد ستايش به كار مى رود ، اما ربّانيون اعم است و هم خوبان را شامل مىشود و هم بدان را . خداوند متعال مى فرمايد : وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِىٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا وَاللهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ . ( 2 ) بنابرين ، ربّيون گروهى خاص و انتخاب شده از ربّانيون هستند كه به دليل علم و اخلاصشان ، و به اين خاطر كه خود را در راه خدا قربانى مى كنند ، به خداوند متعال منسوب اند . اميرالمومنين ( عليه السلام ) مى فرمايند : مردم سه گروه هستند : عالم ربّاني ، يادگيرنده اى كه در مسير نجات است و افراد بى مايه اى كه دنباله رو هر ندا و دعوتى بوده و با هر بادي ، جاى كن مى شوند ، از نور عالم [ ربّانى ] استفاده نمى كنند و به پناهگاهى مورد اطمينان ، پناه نمى برند . ( 1 ) پس عالم ربّانى كسى است كه علم او از ناحيه خداوند متعال است و تفسير آن به فقهاء و روايان حديث ، تفسير اشتباهي است ؛ چرا كه فقهاء و روايان حديث ، در دسته دوم جاى مى گيرند ، يعنى كسانى كه در راه نجات ، مشغول تعليم و تحصيلند .

--> ( 2 ) - و چه بسيار پيامبرانى كه همراه او توده‌هاى انبوه ، كارزار كردند ؛ و در برابر آنچه در راه خدا بر آنان وارد شد ، سستى نورزيدند و ناتوان نشدند ؛ و تسليم نگرديدند و خداوند ، شكيبايان را دوست دارد - آل عمران / 146 ( 1 ) - امالى شىخ طوسى ; ص 20