پس « داعى الله » بودن ، يك منصب الهى و ربّانى است كه به وسيله نص براى شخص اثبات مىشود ؛ يا اينكه شخصى كه نص بر « داعى الله » بودنش وجود دارد ، به او اذن دعوت بدهد . بديهى است كه غير از اينان هركس كه چنين ادعايى كند دروغگوست ! همچون كسى كه به دروغ ادعاى نبوت يا امامت كند . هنگامى كه مى گوييم « داعى الله » ، منظور همان داعى اصلى است كه خودش از جانب خدا يا رسول براى دعوت نصب شده ، تا فرق بين او و بين كسى كه با اذن داعى الله به دعوت مشغول مىشود ، مشخص باشد . بنابرين اين آيه شريفه كه مى فرمايد : وَلْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ ( 1 ) ، بايد با اين قاعده سازگار باشد و امر اين آيه خطاب به كسانى است كه به آنان اجازه دعوت داده شده يا امر است به كسب اجازه از آنان . در مقابلِ دعوت كنندگان به سوى خداوند ، سه گروه دعوت كنندگان به سوى جهنم ، دعوت كنندگان به غير خدا و دعوت كنندگان بدون اذن الهى نيز وجود دارند . دعوت جهانى امام زمان ( عليه السلام ) امامت و دعوت امام زمان ( عليه السلام ) از زمان شهادت پدر بزرگوارشان امام حسن عسكرى ( عليه السلام ) آغاز شد ؛ آن زمان كه خداوند در كودكي ، امامت را به ايشان واگذارد و آن حضرت به دور از چشم سلاطين و مخفيانه و با واسطه سفراء اربعه ، شيعيان را مديريت مى كردند . اين اوضاع ، شصت و نه سال طول كشيد تا اينكه غيبت تامه رخ داد ؛ همان غيبتى كه به « غيبت كبري » معروف است .

--> ( 1 ) - باىد در مىان شما گروهى باشند كه مردم را به نىكى دعوت كنند - آل عمران / 104