قول جزء بودن آن است . 2 مراد از قيام ، ايستاده بودن هنگام تكبيرة الإحرام و نيز قيام متّصل به ركوع - يعنى از حالت ايستاده به ركوع رفتن - است . 3 برخى ، قيام در حال گفتن تكبيرة الإحرام را شرط آن دانسته‌اند ، نه جزء مستقل در برابر آن ؛ چنان كه قيام متّصل به ركوع را از مقوّمات ركوع - كه در تحقق آن تأثيرگذار است - دانسته‌اند ؛ از اين رو آن نيز جزء مستقلى در برابر ركوع نخواهد بود . مراد از سجود ، هر دو سجده است و يك سجده ركن نيست . 4 برخى ، رو به قبله بودن را در حال اختيار از اركان نماز بر شمرده‌اند ؛ 5 چنان كه از برخى قدما ركن بودن قرائت ( - - - ) قرائت ) نقل شده است . 6 احكام : در اينكه تنها ترك ركن - به عمد يا سهو - موجب بطلان نماز است يا زيادى آن نيز - از روى عمد يا سهو - نماز را باطل مىكند ، اختلاف است . 7 قول دوم ، معروف و مشهور است . 8 البته در بعضى اركان همچون نيّت ، زيادى تصوّر ندارد ؛ 9 چنان كه زيادى قيام با زيادى تكبيرة الإحرام يا ركوع متصوّر است نه به تنهايى . 10 زيادى تكبيرة الإحرام ، هر چند سهوى بنابر مشهور موجب بطلان نماز است . 11 برخى ، زيادىِ سهوى را مبطل ندانسته‌اند . 12 زياد كردن ركوع و سجود در هر حال موجب بطلان نماز است ، 13 جز در نماز جماعت ، در صورتى كه مأموم پيش از امام از ركوع يا سجده سر بردارد . نظر مشهور در اين فرض ، وجوب بازگشت و متابعت از امام و قول مقابل آن ، استحباب بازگشت است . در اينكه حكم ياد شده به مورد سهو اختصاص دارد 14 يا صورت عمد را نيز شامل مىشود ، اختلاف است . قول نخست به مشهور نسبت داده شده است . 15 هرگاه نمازگزار از روى سهو ركنى را ترك كند ، تا زمانى كه محل تدارك آن باقى است ، مىتواند آن را تدارك كند و نمازش صحيح است . مراد از محلّ تدارك ، داخل نشدن در ركن بعدى است ؛ جز تكبيرة الإحرام كه محلّ آن عدم دخول در قرائت است . از برخى نقل شده كه