مانند اداى بدهى كه وقت اداى آن فرا رسيده و طلب كار آن را مطالبه مىكند و يا نجات جان نفس محترمه‌اى از هلاكت - مانند نگه‌دارى از بيمارى كه در صورت رها نمودن فوت كند - در اين صورت واجب است واجب مهمتر بر حجّ مقدم گردد ، ولى با وجود اين اگر مكلف واجب اهم را ترك نمود و مالش را در راه حج صرف كرد و حج انجام داد ، حجّش صحيح و از حجة الاسلام كفايت خواهد كرد گرچه معصيت نموده است . مسأله 63 - اگر انسان مالى به دست آورد كه هزينهء حجّ را كفايت نمايد ولى از طرفى به دليل اينكه مال ديگرى را تلف كرده و از اين بابت به او بدهكار باشد ، واجب است كه آن مال را در راه اداى دين خود صرف نمايد ، گرچه دينش پس از مستطيع شدن پيش آمده باشد . اما اگر نياز مبرمى براى صرف آن مال در مورد خاصى باشد به طورى كه اگر آن مال را هزينهء حج بنمايد در مضيقه و سختى خواهد افتاد ، واجب نيست آن را در راه حجّ مصرف كند ، بلكه اگر آن مال را در مورد حج خرج كند ، حج او باطل و مجزى از حجة الاسلام نمىباشد . مسأله 64 - اگر انسان از بابت خمس و زكات بدهكار باشد و در عين حال مالى نزد او است كه جوابگوى هزينه‌هاى حج باشد ، واجب است آن را براى اداى خمس يا زكات مصرف كند ، اما اگر اصرار بر حج داشته باشد و با آن مال حج نمايد ، حجّش صحيح و از حجة الاسلام كفايت مىكند ، گرچه معصيت نموده است . مسأله 65 - اگر خمس يا زكات به عين اموال انسان - نه بر ذمّه‌اش -