2 - دلالت التزامى حديث بر امامت حديث نور بر اعلميّت حضرت على عليه السلام بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم دلالت دارد ؛ زيرا فرشتگان تقديس و تحميد و تسبيح و تهليل خداوند را از آن دو فرا گرفتند ( چنان‌كه در بخشى از الفاظ و كلمات حديث آمده است ) و پيامبران نيز همگى از همين نورى دانش آموخته كه آن دو بزرگوار از آن آفريده شده‌اند چنان‌كه برخى از شارحان قصيده‌ى برده‌ى « بوصيرى » در شرح اين بيت او : و كلّهم من رسول اللَّه ملتمس * غُرُفاً من البحر او رشفاً من الديم « 1 » بر اين مطلب تصريح كرده‌اند . حديث نور مىرساند كه حضرت على بعد از پيامبر اسلام ، بر حضرت آدم و ديگر پيامبران برترى دارد ؛ زيرا آن كسى كه هدف آفرينش آنان و مصدر علوم و انوار و كرامات آنان است ، افضل از آنان و مقدّم بر آن‌ها خواهد بود . حديث نور دليل بر عصمت آن حضرت است ؛ چون در برخى از الفاظ و عباراتش چنين آمده است : « سرّك سرّي و علانيتك علانيتي و سريرة صدرك كسريرة صدري » « سرّ تو سرّ من و آشكار تو آشكاراى من و راز درون سينه‌ات بسان راز نهفته در سينه‌ى من است . » در بعضى از اسناد بدين عبارات آمده است : « فعلىّ منّي و أنا منه ، لحمه لحمي و دمه دمي ، فمن أحبّه فبحبّي أحبّه و من أبغضه فببغضي أبغضه » « على از من است و من از اويم ، گوشت او گوشت من و خون او خون من است . هر كس او را دوست داشته باشد به دوستىِ من ، او را دوست داشته و هر كس او را دشمن بدارد به دشمنى با من ، او را دشمن داشته است . »

--> ( 1 ) . همگى آنان از حضرت رسول ، خواهان جرعه‌اى از دريا و يا نمى از باران وجود اويند .