مورد اطمينان و مطيع و هم‌آهنگ با او باشد . خداوند عزيز و حكيم براى رسالت انتخاب نمىكند مگر كسى را كه از ديگران در تمامى ويژگىهاى كمال و فضيلت برترى داشته و مزيّن به تمام آراستگىها باشد . لذا هيچ پيامبرى ديده نشده است كه در بدنش آفت و عيبى و يا در عقل و خردش نقصان و كمبودى و يا در نسبش پستى و يا در اخلاقش فرومايگى و رذالتى باشد . به همين مطلب اشاره دارد كه مىفرمايد : « اللَّه اعلم حيث يجعل رسالته » « 1 » فضيلت اكراميه بدان معنى است كه پادشاهان ، هنگامى كه نماينده‌اى از سوى خود مىفرستند ، به هنگام اعزام او ، به صورت‌هاى مختلف از او تجليل و احترام مىكنند و به گونه‌اى به او كمك و تأييد مىرسانند كه دشوارىهاى راه و مأموريّتشان را برايشان آسان گرداند و بيش از آن‌چه در گذشته به آن‌ها امكانات مىداده‌اند ، در اين مأموريت به آن‌ها امكانات مىدهند . خداوند رئوف و رحيم نيز هنگامى كه براى ابلاغ از سوى خود فرد برترى را برمىگزينند ، او را به تقواى دل و ذوق رسا و اخلاق پسنديده و اراده‌هاى استوار و حكمت‌هاى نافذ امداد مىكند . همان‌گونه كه حضرت موسى عليه السلام را مدد رسانيد ، با گشايشى كه در زبانش انجام داد ، هارون را در كار او شريك كرد و به كمك او فرستاد ، چنان‌كه فرمود : « فارسله معى ردءاً يصدّقنى . . . » « 2 » . . . به همين مطلب برمىگردد آن آيه‌اى كه مىفرمايد : « قد اوتيت سؤلك يا موسى . . . » « 3 » معناى امداد به هدايت آن است : پادشاهان به هنگامى كه براى ابلاغ خبرى از سويشان كسى را برمىگزينند كه در او نسبت به مأموريّتى كه به او داده‌اند كفايت و شايستگى لازم را مىبينند ، بخشنامه و دستورالعملى كه هدايت و ارشاد او را متضمّن باشد همراه او مىكنند . چون توجّه به اين نكته دارند كه او انسان است و داراى سرشت آدمى است . خداوند متعال نيز به هنگامى كه مأموريت رسالت را به گردن بنده‌اى از

--> ( 1 ) . انعام ( 6 ) : 121 . خداوند بهتر مىداند كه رسالتش را در كجا قرار دهد . ( 2 ) . قصص ( 28 ) : 34 . او را به پشتيبانى من بفرست تا مرا تصديق كند . ( 3 ) . طه ( 21 ) : 36 . درخواست تو به اجابت رسيد و آن را به تو داديم .