كنند . هر يك از آنان كه حضرتش را درك كرد ، ايمان آوردن و يارى كردن حضرتش بر او واجب شد ، زيرا از او پيمان گرفته شده بود ، خداوند همگان را پيرو او قرار داد و فرمانبردارى و اطاعت از او در صورت ادراك حضور و زمان او بر آنان واجب شد . اين حقيقت ، مبتنى بر حديثى است كه محمّدبن‌احمدبن حسن . . . از جابر از عمربن خطاب براى ما روايت كرده است كه گويد : خدمت حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم رسيدم در حالى كه نوشته‌اى را كه از اهل كتاب به من رسيده بود ، همراه داشتم . حضرت فرمود : « سوگند به آن‌كسى كه جانم در دست اوست ، اگر امروز حضرت موسى زنده بود ، چاره‌اى جز پيروى از من را نداشت . » « 1 » دوم - قاضى عياض گويد : خداوند متعال درباره‌ى عظمت قدر و شرافت و رتبه و تقدّم آن حضرت بر ديگر پيامبران ، خبر داده است ، آن جا كه فرمود : « و إذ اخذ اللَّه ميثاق النبيّيّن لما آتيتكم من كتاب و حكمة . . . من الشاهدين » . ابوالحسن قابسى گويد : خداوند پيامبر ما را به فضيلتى اختصاص داد كه به هيچ كسى جز او نداده است و آن همان مقام و فضيلتى است كه در اين آيه به آن حضرت داده است . مفسّران گويند : خداوند به وسيله‌ى وحى ، عهد و ميثاق گرفت و هيچ پيامبرى را مبعوث نكرد مگر اين كه براى او ، از حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم ياد كرده و او را توصيف نمود و از آن پيامبر عهد و ميثاق گرفت كه اگر او را درك كرد ، به او ايمان آورد . برخى گفته‌اند : براى آن است كه پيامبر براى قومش بيان كند و ميثاقشان را بگيرد كه براى آيندگان خود بيان كنند . . . . علىبن‌ابىطالب فرموده است : خداوند آدم و پيامبران بعد از او را مبعوث نكرد مگر اين كه درباره‌ى محمّد صلوات‌اللَّه‌عليه ( وآله ) از آنان پيمان گرفت كه اگر آنان زنده بودند و آن حضرت مبعوث شد ، به او ايمان آورده و او را يارى كنند و بر اين مطلب از قوم خود عهد و پيمان گيرند .

--> ( 1 ) . دلائل النبوّة 1 : 50 .