پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم ثابت است براى اميرالمؤمنين نيز ثابت است . بنابراين مقدّم داشتن ديگران در خلافت و جانشينى پيامبر بر آن امام همام ، از اشتباهات رسوا و كارهاى زشت و ناروا است . اينك در اين‌جا برخى از آن احاديث را يادآور مىشويم : حديث اوّل : حديثى است كه گروهى از اهل سنّت - مانند : ديار بكرى ، كازرونى ، ملّامعين ، جمال محدّث - از جابربن‌عبداللَّه از حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم روايت كرده‌اند . ديار بكرى گويد : « در كيفيت آفرينش نور آن حضرت صلى الله عليه و آله و سلم روايات متعدّده‌اى وارد شده است . از همه‌ى آن روايات به دست مىآيد كه خداوند متعال ، نور حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم را چندين هزار سال پيش از آفرينش آسمان‌ها و زمين و عرش و كرسى و لوح و قلم و بهشت و دوزخ و فرشتگان و انسان‌ها و جنّيان و ديگر مخلوقات آفريده است و اين نور در فضاى عالم قدس ديده مىشد . گاهى او را به سجود و گاهى به تسبيح و تقديس دستور مىداد . حجب و پرده‌هايى براى او آفريد و در هر حجابى مدّتى طولانى او را نگاه داشت تا در آن حجاب ، خداوند را به تسبيح مخصوص و ويژه‌اى تسبيح گويد . بعد از آن‌كه از آن حجاب‌ها بيرون آمد ، نفس‌ها كشيد . از انفاس او ارواح پيامبران و اولياء و صدّيقين و شهدا و ديگر مؤمنان و فرشتگان آفريده شدند . چنان‌كه از جابربن عبداللَّه انصارى روايت شده است كه گويد : از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم درباره‌ى اوّلين مخلوق پرسيدم . فرمود : « اى جابر ! آن نور پيامبر تو است . آن را آفريد . سپس همه‌ى خيرات را از آن خلق كرد و بعد همه‌چيز را از آن آفريد . هنگامى كه او را آفريد ، در پيش روى او در مقام قرب ، دوازده هزار سال قرار داد و بعد آن را به چهاربخش تقسيم كرد . عرش را از يك قسمت ، كرسى را از يك قسم ، حاملان عرش و نگهبانان كرسى را از بخش ديگر . قسم چهارم را دوازده هزار سال در مقام حبّ و دوستى قرار داد . بعد آن را چهار قسم نمود : مخلوقات را از يك قسم ، لوح از يك قسم ، بهشت از بخش ديگر آفريد . بخش چهارم را دوازده هزار سال در مقام خوف نگاه داشت و