در حديث ابن‌مغازلى در « المناقب » چنين است : سلمان از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نقل مىكند كه فرمود : « من و على يك نور بوديم در پيشگاه خداوند متعال . و آن نور ، خداوند را تسبيح مىكرد . » در حديث « ديلمى » در كتاب « الفردوس » آمده است : « من و على نورى بوديم در پيشگاه پروردگار مطيع و فرمانبردار او را تقديس و تسبيح مىكرديم . » در حديث « ابن‌اسبوع » در كتاب « الشفاء » آمده است : « من و على از يك نور آفريده شديم كه آن نور در كنار عرش ، خداوند را تسبيح مىكرد . » در حديث حموينى از ابوهريره نقل شده است كه : « هنگامى كه خداوند متعال آدم ابوالبشر را آفريد و از روح خود در او دميد ، حضرت آدم بر سمت راست عرش توجّه كرد : نورى را در پنج شكل در حال سجود در ركوع ديد . » بنابراين هرگونه تسبيح و تقديسى كه از حضرت آدم و ديگر پيامبران الاهى عليهم السلام و افراد بشر سر زده و مىزند ، از روى اقتدا و پيروى از آنان بوده و عمل به سنّت آنان كرده‌اند . مىدانيم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « هر كس سنّت نيكويى را بنا نهد ، پاداش او و هر كسى كه تا روز قيامت به آن سنّت عمل كند ، به آن شخص خواهد رسيد . » بدين‌روى ، هر پاداشى كه براى مؤمنان به دست آيد ، همان پاداش براى حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم و على عليه السلام ثابت خواهد بود ؛ زيرا آن دو بزرگوار بودند كه اين سنّت پسنديده را بنيان نهادند و اين فضيلت و رتبه‌ى والايى است كه هيچ يك از جهانيان به آن رتبه نرسيده است . سبكى در باب نهم از كتاب « شفاء الاسقام » احاديث دلالت كننده بر زنده‌بودن پيامبران را مىآورد . آن‌گاه مىافزايد : و كتاب عزير نيز بر اين مطلب دلالت مىكند . خداوند متعال فرموده است :