آنان برحذر داشته است . از محمّدبن‌ادريس شافعى به سندش ، از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم كه فرمود : من و ابوبكر و عمر و عثمان و على انوارى بوديم در طرف راست عرش ، هزار سال پيش از خلقت حضرت آدم . هنگامى كه آدم را آفريد ما را در پشت او جاى داد و ما پيوسته در صلب‌هاى پاك منتقل مىشديم تا اين‌كه خداوند مرا به صلب عبداللَّه منتقل ساخت و ابوبكر را به صلب ابوقحافه و عمر را به صلب خطاب و عثمان را به صلب عفان و على را به صلب ابوطالب منتقل ساخت و آنان را به عنوان صحابه و ياران من برگزيد . ابوبكر را صديق ، عمر را فاروق و عثمان را ذوالنورين و على را وصى قرار داد . هر كس به اصحاب من ناسزا گويد ، به من ناسزا گفته و هر كس به من ناسزا گويد ، خدا را سب كرده و هر كس خداوند را سب كند ، خداوند او را به روى در آتش خواهد افكند . اين حديث را حافظ عمربن‌خضر در سيره‌اش آورده است . « 1 » و با همين عبارات در كتاب « الإكتفا » و « الصواعق المحرقه » مىيابيد . دست‌كارى علماى اهل سنّت در اين حديث ما عين عبارات حديث را آورديم . . . سازنده‌ى آن ، از جعل اين حديث انگيزه‌اى جز جعل فضيلتى براى پيشوايان سه‌گانه‌ى خود نداشته است . در عين حال از آوردن نام حضرت على خوددارى نكرده و اسم آن‌حضرت را با صفت « وصى » آورده ، همان‌گونه كه براى هر يك از آنان ويژگى خاصّى ياد كرده است . لكن برخى از افراد گروه آنان هم‌چون « كابلى » و « دهلوى » ، در آن تصرّف كرده و حديث را دست‌كارى كرده‌اند . . . و ما به تفصيل دست‌كارىهاى آنان را در اين‌جا مىآوريم : 1 - كابلى جمله‌ى « انوارى بر طرف راست عرش » را انداخته است ؛ ولى ابن‌حجر كلمه‌ى « انوار » را انداخته و بقيّه را آورده است و خبر جمله را با عبارت « پيش از آفرينش آدم » قرار داده است ، لكن « دهلوى » وقتى زشتى و سستى عبارت را مشاهده كرده به جاى آن لفظ « در پيشگاه خداوند متعال » را آورده است و بعد « قاضى » آمده و

--> ( 1 ) . الرياض‌النضره 1 : 44 .