صدايشان را در نزد او بلند كنند ، در حالى كه عمر از اين كار خوشش نمىآمد . ثانياً وقتى ابن‌روزبهان مىتواند حديثى را كه - با وجود اشكال‌هاى فوق فقط در كتاب‌هاى اهل سنّت نقل شده ، براى شيعه الزام‌آور بخواند و گمان كند كه شيعه در برابر آن پاسخى ندارد ، حال ما به طريق اولى مىتوانيم اهل سنّت را ملزم به پذيرش حديث نور كنيم ، حديثى كه از راه‌هاى مختلف و اسناد گوناگون با عبارات متعدّده نقل كرديم ، تا چه رسد كه از احاديث مورد قبول شيعه و سنّى است كه بر آن اتّفاق نظر دارند . نكته‌ى جالب آن‌كه اهل سنّت وقتى ديدند كه آن حديث مقام نبوّت را پايين مىآورد ، دست به توجيهات و تأويلات سست زده‌اند و افرادى هم‌چون دهلوى براى اين مطلب ، مثال‌هايى سطح پايين از ضرب‌المثل‌هاى هندى آورده است . لكن در كتاب « شوارق النصوص » ساختگى بودن اين حديث ثابت شده است . و تعجّب است از اين مرد كه چگونه به امثال اين حديث استناد كرده و آن را از اشكالاتى قرار داده كه شيعه هيچ‌گونه پاسخى براى آن ندارد و حتماً بايد بپذيرد . 3 - دهلوى گويد : ابن‌يونس « 1 » كه از مجتهدان بزرگ شيعه است ، در « كتاب الصّراط المستقيم » چند تن از اعلام اهل تسنن را نام مىبرد كه درباره‌ى فضائل اهل‌بيت در آثار خود سخن گفته‌اند ، از جمله : ابن‌جرير در « حديث غدير » ، ابن‌شاهين در « ما نزل من القرآن في فضل اميرالمؤمنين » و « مناقب » ، ابن‌شيبه در « اخبار امام و فضائلش » ، ابونعيم در كتاب « منقبة المطهّرين » ، ابوالمحاسن رويانى شافعى « جعفريّات » ، موفّق مكّى كتاب « الأربعين في فضائل اميرالمؤمنين » ، ابن‌مردويه كتاب « رد الشمس في فضائل على » ، شيرازى كتاب « نزل القرآن في شأن اميرالمؤمنين » ، امام احمدبن‌حنبل كتاب « مناقب اهل البيت » ،

--> ( 1 ) . زين‌الدّين علىبن‌يونس بياضى عاملى ، از دانشمندان اماميه در قرن نهم ، صاحب كتاب گران‌سنگ « الصراط المستقيم » در امامت . براى شناخت وى ، به رساله‌ى مفصّل شيخ آقابزرگ تهرانى در معرّفى او و آثارش رجوع شود كه در مقدّمه‌ى جلد دوم كتاب الصراط المستقيم درج شده است . كتاب ياد شده در سه جلد توسّط منشورات مرتضوى تهران منتشر شده است . ( ويراستار )