كسى عذرى در تركش نيست . پس اگر در كتاب خدا نبود به سنّت گذشته‌ى من ، پس اگر سنّتى نبود به آن‌چه اصحابم گفته‌اند ، اصحابم به منزله‌ى ستارگان در آسمان هستند ، پس از هر كدام گرفتيد ، هدايت يافتيد . و اختلاف اصحابم براى شما رحمت است . پس دانستيم كه به ناچار بايد به آن‌چه در كتاب خداوند بر آن نصّ آمده عمل شود و مخالف و ترك كننده‌ى عمل به آن ، عذرى ندارد و گمراه است . سپس اگر نصى درباره‌اش در كتاب نبود و در سنّت نصى بر آن بود عمل به آن واجب است ، و مخالف خطاكار و گناه‌كار است . سپس اگر در اين دو نصى بر آن يافت نشد ، ديديم كه ما را به عمل كردن به گفته‌ى مجتهدين از صحابه احاله داده است . و همه‌ى آنان را صواب دانسته ، آن‌جاكه در نصّ گفته‌اش آورده كه عمل كننده به قول هر يك از آنان ، هدايت يافته است . و پيرو هدايت يافته نخواهد بود جز اين كه پيروى شده بدون هر گونه شبهه‌اى خود هدايت يافته باشد و شباهت‌داشتن آنان به ستارگان ، اشاره‌اى است به تفاوت درجات آنان در دانش . چون ستارگان هر چند كه در اصل نور مشترك هستند كه در تاريكىهاى زمين و دريا به آن‌ها هدايت مىيابند ؛ ولى تفاوت آن‌ها در درجات نور و اشراق و پرتوافكنى پوشيده نيست . و نيز بدين ترتيب اشاره كرده است كه متفاوت بودن درجات آنان در نور علم ، خللى در هدايت يافتن به وسيله‌ى آنان ايجاد نمىكند و نيز عمل كننده به گفته يكى از آنان كه داراى كمترين دانش است ، مهتدى است . همان‌گونه كه متفاوت‌بودن درجات نورى ستارگان موجب هدايت نيافتن آن كس نمىشود كه از ستاره‌ى داراى كمترين نور پيروى كرده است . اين مطلب را آن‌چه سجزى در « الإبانة » و ابن عساكر از عمر نقل كرده ، توضيح مىدهد كه گفت : رسول‌خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : از پروردگارم تبارك و تعالى درباره‌ى آن‌چه اصحابم در آن بعد از من اختلاف مىكنند ، پرسيدم . پس به من وحى فرمود : اى محمّد ، اصحاب تو نزد من به منزله‌ى ستارگان در آسمان‌اند بعضى از بعضى ديگر نورانىترند . پس هر كسى چيزى از آن‌چه در آن اختلاف دارند بگيرد ، پس او نزد من بر هدايت است . تمام شد . و چه نيكو گوينده گفته است :