در اين دو مىباشد و اين كه او بىترديد ، داناترين مردم به خداوند متعال و احكام و نشانه‌ها و سخن اوست : از مولايمان اميرالمؤمنين على نقل شده كه گفت : رسول‌خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « اى على ! خداوند مرا فرمان داد تا تو را نزديك سازم و بياموزم تا حفظ كنى . و اين آيه نازل شد : « و تعيها أُذن واعية » تو گوش دريابنده دانش من هستى . » حافظ ، امام ، ابونعيم در « حلية الاولياء » آن را روايت كرده است و سلطان طريقت و برهان حقيقت ، شيخ شهاب‌الدّين ابوجعفر عمر سهروردى ، در « عوارف المعارف » آن را با اسنادش به عبداللَّه‌بن‌حسن و لفظ او روايت كرده و گفته است : هنگامى كه اين آيه « و تعيها أذنٌ واعية » « 1 » نازل شد ، رسول‌خدا صلى الله عليه و آله و سلم به على فرمود : « يا على از خداوند خواستم آن را گوش تو قرار دهد » . على گفت : « پس از آن چيزى را فراموش نكردم و مرا نيايد كه فراموش كنم » . شيخ المشايخ در زمان خود و يگانه‌ى هم‌رديفان در دانش‌ها و عرفان آن ، شيخ‌زين‌الدّين ابوبكر محمّدبن‌محمّدبن‌على خوافى گفت : « از اين روست كه على به دانش و حكمتِ افزون ، اختصاص يافت تا اينكه رسول‌خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : من شهر دانشم و على در آن است و عمر گفت : اگر على نبود ، عمر به هلاكت مىرسيد . » از على نقل شده است كه گفت : رسول‌خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « من شهر دانشم و على در آن است » . در « جامع الأصول » آن را روايت كرده ، گويد : ترمذى آن را نقل كرده است . و از ابن‌عبّاس نقل شده است كه گفت : رسول‌خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « من شهر دانشم و على درِ آن است ، پس هر كس درِ آن را خواهد ، بايد نزد على بيايد . » زرندى آن را روايت كرده و گفته است : اين فضيلتى است كه اصحاب به آن اعتراف كرده و شادمان شدند و راه هم‌زيستى را پيمودند و پيروى كردند . طبرى آن را روايت كرده ، گويد : ابوعمر آن را چنين نقل كرده است : « من شهر دانشم و على درِ آن است پس

--> ( 1 ) . حاقّه / 12 .