و ديگران . . . دهلوى او را در كتاب « التحفة » از بزرگان اهل سنّت به شمار آورده كه نزد آنان از مقبوليّت برخوردار است و از والاترين بزرگانشان دانسته كه ميان شريعت و طريقت جمع كرده است . . . و در تفسيرش به نام « فتح العزيز » ، شعرى از او را به گواهى گرفته و از او تعبير به « بعض المحقّقين » نموده است . هم‌چنين كاتب چلبى اين‌چنين از كتاب او ياد كرده است : « حديقة الحقيقة و شريعة الطريقة معروف به « فخرىنامه » كتابى فارسى و منظوم از ابومجد محمّد فرزند آدم ، مشهور به حكيم سنايى ، متوفّاى سال 525 مىباشد . آن را در بحر خفيف براى بهرام‌شاه قونوى سبكتكينى به نظم درآورده است كه داراى بيست باب در توحيد و سخن خداوند و ستايش پيامبر و برترى صحابه و خلفا و برترى دو سيّد شهيد و دو امام ابوحنيفه و شافعى ، و عقل و علم و عشق و قلب و تصوّف و صفت بشر و كهنسالى و فرورفتن در غفلت و حكمت و شهوت و صنعت افلاك و بهار و مدح بهرام‌شاه و پسرش دولت‌شاه و حكمت‌ها و مثل‌ها مىباشد . در سال 524 از سرودن آن فارغ شد . » « 1 » 43 - روايت شهردار ديلمى حديث « مدينةالعلم » را در كتابش ، « مسند الفردوس » ، روايت كرده است . او در اين كتاب سند حديث‌هايى را كه پدرش در كتاب « الفردوس » آورده ، ذكر كرده است . مناوى در كتاب « فيض القدير » گويد : علامت اختصارى « فر » را براى « مسند الفردوس » ديلمى به كار برده‌ام كه به « مأثور الخطاب المخرج على كتاب الشهاب » ناميده شده است و كتاب « الفردوس » نوشته‌ى امام عماد الاسلام ابوشجاع ديلمى است كه با حذف اسنادهايش و به ترتيب حروف آن را تأليف كرده تا حفظ كردنش آسان گردد و به جاى نام راويان

--> ( 1 ) . كشف الظنون / 645 .