محبوب‌ترين بودن به نزديكى معنوى و افضليّت مىانجامد و به وجودى پايان مىپذيرد كه محبوب‌ترين افراد نزد رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله باشد و در همه امور زندگى از ديگران مقدّم و پيش رو شود . در اين باره نووى در شرح صحيح مسلم عبارت جالبى دارد ، همو كه از بزرگ‌ترين حافظان حديث شناس اهل سنّت به شمار مىرود و كتاب او در شرح صحيح مسلم از مشهورترين و معتبرترين كتاب‌هاى اهل سنّت است . او در اين كتاب معناى محبّت خداوند متعال به بنده خود و مراد از اين كلمه در متون اسلامى قرآن و سنّت ، چنين شرح مىدهد : محبّت خداوند سبحان و متعال به بنده خود اين است كه به او توانايى اطاعت ، عصمت و توفيق بهره‌مندى از الطاف و رحمت‌هاى الهى را عنايت فرمايد . اين‌ها پايه‌ها و نقطه‌هاى شروع محبّت است . اما غايت اين محبّت آن است كه حجاب‌ها را از قلب بنده خود بزدايد تا با بصيرت خويش ، خدا را ببيند و اين شخص ، محبوب خداوند متعال مىشود ، همانطور كه در حديث صحيح قدسى آمده است : فإذا أحببته كنت سمعه الّذي يسمع به وبصر . . . ؛ « 1 » آن گاه كه او را دوست بدارم ، گوش او شوم ، همان گوشى كه با آن مىشنود و چشم او گردم . . . .

--> ( 1 ) . شرح صحيح مسلم ، نووى : 15 / 151 .