حسين اشقر ، از نصير بن زياد ، از عثمان ابواليقظان ، از سعيد بن جبير نقل مىكند كه ابن عباس گويد : روزى انصار در اجتماع خود گفتند : كاش براى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله مالى را جمع مىكرديم تا دستان او در امور مالى باز مىشد و به كسى در اين باره نيازى نداشت ؛ از اين رو به خدمت ايشان شرف‌ياب شدند و گفتند : اى رسول خدا ! ما مىخواهيم از اموال خود براى شما جمع كنيم . در اين هنگام خداوند اين آيه شريفه را نازل كرد كه : « قُلْ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى » ؛ بگو : من هيچ گونه اجر و پاداشى از شما بر اين دعوت درخواست نمىكنم جز دوست داشتن نزديكانم . انصار با اختلاف نظر در اين باره از حضور پيامبر خارج شدند . برخى از آنان مىگفتند : آيا نديديد كه پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله چه فرمود ؟ برخى ديگر نيز مىگفتند : اين سخن را به اين جهت فرمود كه ما اهل بيت او را يارى كنيم و در دفاع از آن‌ها بجنگيم . . . . « 1 »

--> ( 1 ) . همان : 12 / 26 ، حديث 12384 .