حَسَنَةً . . . » ؛ اين همان پاداشى است كه خداوند بندگان خود را كه باور دارند و كارهاى شايسته كرده‌اند بدان مژده داده است ، بگو : به ازاى آن [ رسالت ] پاداشى از شما خواستار نيستم مگر دوستى دربارهء خويشاوندان ، و هر كس نيكى به جاى آورد و طاعتى اندوزد براى او در ثواب آن خواهيم افزود . . . . پس در اين آيه بنابر آن كه استثنا متصل باشد مودّت و مهرورزى پاداش و بهاى رسالت و پيامبرى قرار گرفته و روشن است كه اگر تناسب و برابرى بين چيزى و مقابل آن ، نباشد ، عنوان پاداش بر آن صدق نمىكند . در اين صورت اگر به بزرگى رسالت محمّدى در پيشگاه خداوند و نزد مردمان بنگريم به عظمت و مرتبه بزرگ اين پاداش دست خواهيم يافت كه همان مهرورزى به نزديكان خواهد بود . هم‌چنين است اگر استثنا منقطع باشد ؛ زيرا در روايت‌ها آمده است كه مسلمانان مىخواستند به پيامبر دارايىهاى زيادى را در عوض اجر پيامبرى بپردازند تا ايشان در راحتى و آسايش باشند ، پس ايشان - بنابر اين نظريه - قبول نفرمودند و هيچ پاداشى را از آن‌ها نخواستند ، سپس فرمودند : ولى مهرورزى خاندان خود را بر شما واجب مىدانم و آن را از شما مىخواهم .