از مواردى كه در معناى آن اختلاف شده ، آيه « مودّت » است . خداى متعال مىفرمايد : « ذلِكَ الَّذي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبادَهُ الَّذينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ قُلْ لاأَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فيها حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ » ؛ « 1 » اين همان چيزى است كه خداوند بندگانش را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده‌اند به آن نويد مىدهد . بگو : من هيچ گونه اجر و پاداشى از شما بر اين دعوت درخواست نمىكنم جز دوست داشتن نزديكانم و هر كس كار نيكى انجام دهد بر نيكىاش مىافزاييم ؛ چرا كه خداوند آمرزنده و قدردان است . امّا پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله پيش‌تر معناى « قربى » را بيان كرده و مراد از آن را توضيح داده‌اند كه در روايت‌هاى شيعه و اهل سنّت آمده است . بنابراين ، چرا بايد سخن آن حضرت پذيرفته نشود و اختلاف هم‌چنان باقى بماند ؟ ! به راستى پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله مراد از « قربى » را در آيه شريفه تعيين كرده است كه همان خويشاوندان آن حضرت ؛ يعنى حضرت

--> ( 1 ) . سوره شورا : آيه 23 .