وى را چنين مىنگارد : « ابن عربى ، علّامهء حافظ ، قاضى ابوبكر محمّد بن عبداللَّه بن محمّد اشبيلى كه در سال 468 هجرى به دنيا آمد و به مشرق ، نقل مكان كرد . وى در محضر طرّاد زينبى ، نصر بن بطر ، نصر مقدسى و ابوالحسن خلعى علم آموخت و در نزد ابوحامد غزالى ، ابوبكر شاشى و ابوزكرياى تبريزى به كمال علم نايل آمد . او در زمينهء ادبيات و بلاغت به جمع آورى و تأليف كتاب پرداخت و با تبحّر در اين علوم ، آوازه‌اى بلند يافت . ابن عربى در علم تبحّر داشت ، تيزهوش ، خوش مشرب و نيك سرشت بود . وى پس از آن كه قضاوت « اشبيليه » را بر عهده گرفت با شدّت و قدرت ، كار خود را انجام داد ، اما بعدها عزل شد ؛ بنابراين به تأليف و گسترش علم همّت گمارد و به رتبهء اجتهاد رسيد . ابن عربى در زمينه‌هاى حديث ، فقه ، اصول ، علوم قرآنى ، ادبيات ، نحو و تاريخ به نگارش كتاب پرداخت و در ربيع الآخر سال 543 هجرى در فاس وفات يافت » . « 1 »

--> ( 1 ) . طبقات الحفّاظ : 468 و 469