اوّلًا : در ميان كتاب‌هاى اهل سنّت ، كتاب‌هاى معتبرى مانند صحاح و اكثر قريب به اتّفاق مسانيد و معاجم نام و نشانى از وقوع اين تزويج با ميل يا رضايت حضرت امير عليه السلام يافت نمىشود . ثانياً : اين واقعه در ديگر كتاب‌هاى اهل سنّت از دو طريق نقل شده ، حديثى كه خودشان بر صحّت سند آن اتفاق نظر داشته باشند ، موجود نيست . ثالثاً : متن روايات موجود ( با چشم پوشى از مشكل سندى ) از اضطرابى عجيب در ذكر جوانب مختلف واقعه برخوردار است ، « 1 » و محقّقان حديث شناس ، رواياتى را كه داراى اضطراب متن باشند معتبر ندانسته و تضعيف مىنمايند . بنابر آن چه گذشت با توجه به روايات شيعه - در صورتى كه اصل واقعه را انكار نكنيم و روايات وارده را نيز از ظاهرش كه دلالت بر وقوع واقعه مىنمايد منصرف ننماييم ، كه البته خود اين دو مطلب نيز جاى بحث و تحقيق عميقى دارد - نهايت چيزى كه امكان دارد به آن ملتزم شويم اين است كه امير مؤمنان على عليه السلام با مراجعات مكرّر و پافشارى و اصرار بسيار زياد عمر بن خطّاب ( كه در روايات مخالفان

--> ( 1 ) . ر . ك : الطبقات الكبرى : 8 / 463 ، الاصابة : 4 / جزء 8 / 275 ، رقم 1473 ، البداية والنّهايه : 5 / 330 ، انساب الأشراف : 2 / 412 ، المستدرك على الصحيحين : 3 / 142