سعيد بن زيد سخن مرا رد كرد و گفت : گمان نمىكنم حرف تازه‌اى بگويد . عمر بر فراز منبر نشست و هنگامى كه مؤذن‌ها اذان خود را تمام كردند ، برخاست و حمد و ثناى نيكويى گفت ، آن گاه اين گونه ادامه داد : امّا بعد ، من مىخواهم مطلبى برايتان بگويم كه تقدير چنين است كه من آن را بيان كنم . نمىدانم ، شايد اجلم پيش رويم رسيده است . پس هر كس آن را فهميد و حفظ كرد بايد تا زمان مرگش آن را براى ديگران بازگو كند و هر كس نيز نگران است كه فهميده يا نه ، روا نيست كه بر من دروغ ببندد . خداوند محمّد صلى اللَّه عليه وآله را به حقّ مبعوث كرد و كتاب را بر او نازل نمود و از جمله آياتى كه بر او فرود آمد آيه رجم است . پس ما آن را خوانديم و فهميديم و حفظ كرديم . از اين رو رسول خدا حكم رجم را اجرا كرد ، ما نيز پس از او حكم رجم را اجرا كرديم . اما من نگران هستم كه اگر مدت زمانى بگذرد شخصى پيدا شود و بگويد : « به خدا سوگند ! ما آيه رجم را در كتاب خدا نمىيابيم » و به سبب رها كردن حكمى كه خدا نازل نموده گمراه شود ؛ در حالى كه حكم رجم در كتاب خدا - بر هر مرد و زنى كه زناى محصنه انجام دهد و شاهدى بر اين امر گواهى دهد ، يا باردار باشد و يا خود اعتراف كند - حكم حقى است . هم‌چنين ما در ضمن آن چه از كتاب خدا مىخوانيم چنين مىخوانيم :