از اين آيهء شريفه مىتوان برداشت كرد كه حكم كردن حضرت داوود عليه السلام در ميان مردم ، وظيفه‌اى از وظايف نبوّت و رسالت ايشان بوده است . پس حكم كردن ، از جمله شئون خلافت و خليفه است ، نه آن كه خلافت به معناى حكومت باشد . البتّه ما اين نكته را در مبحثى ديگر يادآور شده و بيان نموده‌ايم كه خلافت به معناى حكومت نيست ؛ بلكه حكومت ، شأنى از شئون خليفه است . چه بسا خلافت شرعى براى شخصى تعيين و تثبيت شده باشد و حال آن كه موقعيّت حكومت بر مردم براى وى مهيّا نباشد و دست او باز نبوده و كلامش مورد پذيرش آنان نباشد ، با اين حال خلافت وى در جاى خود محفوظ است ، هم‌چنان كه در نبوّت نيز چنين است . از اين رو با آن كه بسيارى از پيامبران الهى در امّت‌هايشان پيروى و اطاعت نمىشدند ؛ بلكه مورد آزار و اذيت قرار مىگرفتند و حتّى به دست آنان به شهادت مىرسيدند ؛ امّا اين موضوع هيچ آسيبى به نبوّت و رسالت الهى آنان نمىرساند . البتّه پيامبرانى كه موقعيّت و زمينه حكومتشان بر مردم فراهم مىشد به خوبى به وظايف خود عمل مىكردند و مسئوليّت خويش را به انجام مىرساندند .