البته خود فخر رازى مىداند كه عبّاس گرچه عموى پيامبر است ، اما او از مهاجران نيست ؛ زيرا عبّاس بعد از فتح مكّه به مدينه آمده بود و پيامبر فرموده بود كه بعد از فتح مكه ، ديگر هجرتى نيست . بنا بر اين تنها كسى كه از مهاجران قرابت و خويشاوندى با پيامبر دارد حضرت على عليه السلام است . از طرفى انصاف اين است كه در ميان صحابهء پيامبر ، جز حضرت على عليه السلام ، مؤمنان و مهاجران بسيارى هستند ؛ اما هيچ كدام از آن‌ها با رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله خويشاوندى ندارند . تنها عبّاس باقى مىماند كه او هم از مهاجران نيست . پس اين آيه با هيچ كسى جز حضرت على عليه السلام قابل انطباق نخواهد بود . گفتنى است كه فخر رازى در اين جا با عبّاسيان و منصور عبّاسى موافقت مىنمايد و با هاشميان و علويان مخالفت مىكند تا - به گمان او - نتوان به اين آيه بر امامت امير مؤمنان على عليه السلام استدلال نمود . بنا بر اين ، آيهء شريفه « وَأُولُوا اْلأَرْحامِ » دليل ديگرى بر امامت امير مؤمنان على عليه السلام خواهد بود و از همين جا آشكار مىشود كه استدلال امير مؤمنان على عليه السلام به اين آيه و مطرح كردن خويشاوندى نزديك ، اشاره‌اى به اين نكته از آيه شريفه داشته است كه اين آيه در مسأله امامت و ولايت دخالت دارد . افزون بر اين كه عبّاس با امير مؤمنان على عليه السلام در غدير خم