دستور داد كه تو براى مردم نماز بخوانى . ابوبكر كه مردى رقيق القلب بود گفت : اى عمر ! تو براى مردم نماز بخوان . عمر پاسخ داد : تو به اين كار شايسته‌ترى . در نتيجه آن روزها ابوبكر براى مردم نماز مىخواند . پس از مدّتى پيامبر صلى اللَّه عليه وآله در خود احساس سبكى و آرامش كرد و براى نماز ظهر در حالى كه بين دو مرد - كه يكى از آن‌ها عبّاس بود - تكيه كرده بود از خانه خارج شد و ابوبكر براى مردم نماز مىخواند . وقتى ابوبكر پيامبر را ديد ، خواست كه عقب بايستد ، پيامبر صلى اللَّه عليه وآله به او اشاره كرد كه عقب نرود . سپس به آن دو مرد فرمود : مرا كنار او بنشانيد . آن‌ها پيامبر را كنار ابوبكر نشاندند . راوى گويد : ابوبكر نمازش را با اقتدا به پيامبر خواند و مردم نيز به ابوبكر اقتدا كرده بودند ، در حالى كه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله نشسته بود . عبيداللَّه گويد : من نزد عبداللَّه بن عبّاس رفتم و به او گفتم : آيا مطالبى را كه عايشه دربارهء بيمارى پيامبر صلى اللَّه عليه وآله به من گفت ، به تو باز نگويم ؟ گفت : بگو .