بر اين رفتار اعتراض كرد و مِلك خويش را طلب نمود . ابوبكر در پاسخ ، از ايشان شاهد و دليل خواست تا ثابت شود كه فدك مِلك شخصى و عطاى پدر بزرگوار ايشان است ( ! ! ) . بديهى است كه در احكام اسلام - در فقه تمام فرق و مذاهب آن - بيان شده است كه از كسى كه مِلكى در اختيار اوست دليل و شاهد طلب نمىشود ، بلكه ارائه دليل بر آن كسى لازم است كه خلاف آن ملكيّت را ادّعا مىكند . اين موضوع چنان روشن است كه حتّى كسانى كه اندكى از تعاليم شريعت اسلام را آموخته‌اند نيز آن را مىدانند . از اين رو اگر ابوبكر اين حكم را مىدانسته و خلاف آن عمل كرده است « ظالم » و اگر نمىدانسته « جاهل » است . . . . البتّه پيش از اين بيان شد كه به اتّفاق همهء دانشمندان كسى كه ظالم و يا جاهل باشد هرگز شايستگى امامت را ندارد . پس با كمال بىطرفى ملاحظه مىكنيد كه چگونه مسئله فدك به امامت مسلمين ارتباط دارد ! با اين حال ، آن بانو به عنوان شاهد امير مؤمنان على ، امام حسن و امام حسين عليهم السلام و امّ ايمن را نزد ابوبكر آورد تا آنان گواهى دهند كه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله فدك را به آن گرامى بخشيده است . . . . البتّه اين قضيّه در روايت ابو سعيد خُدرى و ابن عبّاس - چنان كه