اين خبر به اهالى فدك رسيد ، آنان نيز پيكى به جانب پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله فرستادند و درخواست كردند كه با پذيرفتن نصف محصولات و اموالشان با آنان مصالحه كند . پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله اين مصالحه را پذيرفت . از اين رو بر آن جا هيچ اسب و شترى تازانده نشد و فدك به شخص رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله تعلق گرفت . در آن جا چشمه‌اى جوشان و درختان نخل بسيارى است . اين همان جا است كه فاطمه رضى اللَّه عنها در مورد آن به ابوبكر گفت كه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله آن را به او بخشيده است . ابوبكر رضى اللَّه عنه پاسخ داد : بر اين مطلب شاهد مىخواهم . البته اين ماجرا خود قصهء جداگانه‌اى دارد ، تا آن كه پس از ابوبكر عمر بن خطّاب حكومت را به دست گرفت و سرزمين‌هايى فتح شد و مسلمانان گشايشى يافتند و توانگر شدند ، و عمر به اجتهاد خود تصميم گرفت كه آن را به ورثه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله باز گرداند . ولى على بن ابى طالب رضى اللَّه عنه و عبّاس بن عبدالمطلب بر سر آن اختلاف پيدا كردند . على مىگفت : پيامبر صلى اللَّه عليه وآله آن را در زمان حياتش براى فاطمه عليها السلام قرار داده است ، اما عبّاس اين سخن را نمىپذيرفت و مىگفت : اين مِلك رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله بوده و من وارث او هستم .