و مىتوان به آن احتجاج كرد . پس چرا علماى شيعه علىرغم شهرت اين حديث از آن چشم پوشى مىكنند ؟ و شگفت‌تر آن كه اين حديث در نزد شيعه به حدّى از صحّت رسيده كه خمينى در كتاب خود حكومت اسلامى براى جواز ولايت فقيه بدان استناد كرده است . پس چرا به حديثى كه انتساب آن به رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله صحيح است توجّه نمىشود با آن كه ما اتّفاق نظر داريم كه با وجود نص ، اجتهاد جايى ندارد ؟ و چرا از اين حديث در بحث ولايت فقيه بهره گرفته مىشود ، امّا در مسئله فدك واگذاشته مىشود ؟ پس آيا در اين قضيّه خوش آمدن دل ( مزاج ) قضاوت نمىكند ؟ » . پاسخ به اشكال ما در پاسخ اين پرسش مىگوييم : ما به اين حديث عمل مىنماييم و با بودن نص ، اجتهاد نمىكنيم و در قضيّه فدك آن را وا نمىگذاريم ، ولى نگارندهء نامه به معناى روايت نرسيده و به كلمات علماى شيعه دربارهء آن توجّه نكرده است . وى گمان كرده كه معناى اين حديث مضمون همان حديثى است