و كفو و هم شأن فاطمهء زهرا عليها السلام نمىشد . بنا بر اين ، هيچ كس اين اشكال را در مورد امير مؤمنان على عليه السلام نمىپذيرد كه على عليه السلام در نماز به كارهاى دنيوى توجّه كرده باشد و از انس و توجّه به خدا غافل شده باشد . آرى ، در روايات ما آمده است كه عمر بن خطّاب مىگويد : من چهل بار انگشترم را به فقير بخشيدم ، ولى يك آيه هم در شأن من نازل نشد ! « 1 » بنا بر آن‌چه بيان گرديد روشن شد كه اين اشكال نيز مانند اشكال‌هاى پيشين بىمورد بوده و قابل پذيرش نيست . چهارمين شبهه : آيهء مذكور ، جمع را خطاب مىكند اما على عليه السلام فرد است اعتراض مهمّى كه صورت علمى دارد و بر آيهء ولايت مطرح كرده‌اند اين است كه معترضين گفته‌اند : على عليه السلام يك نفر است ، اما در اين آيه خداوند به لفظ جمع سخن گفته است و اين بدين معنا است كه مخاطبين آيه بيش از يك نفر بوده‌اند . خداوند متعال مىفرمايد : « والّذين آمنوا الّذين يقيمون الصّلاة ويؤتون الزّكاة وهم راكعون » « آن كسانى كه ايمان آورده‌اند ، نماز برپا مىدارند و در حال ركوع زكات مىدهند » .

--> ( 1 ) البتّه اين روايت را تا كنون در كتاب‌هاى اهل سنّت نديده‌ام .