آيا عقل انسان چنين كارى را مىپذيرد كه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله به درگاه خداوند تضرّع و زارى كند تا خداوند به مردم اعلام كند كه على ياور شماست ؟ ! پيامبر صلى اللَّه عليه وآله با چنين حالى و در چنين حالتى دست به دعا برداشته است تا خواسته او آن باشد كه خداوند آيه‌اى را نازل كند و به مردم بفهماند كه على عليه السلام ياور مؤمنان است ؟ آيا كسى شك داشته كه على عليه السلام ياور مؤمنين است تا پيامبر خدا صلى اللَّه عليه وآله ناگزير شود كه دست به دعا بردارد و اين‌گونه به راز و نياز بپردازد ، و پيش از آن‌كه دعاى حضرتش تمام شود ، اين آيه نازل شود : « انما وليكم اللَّه ورسوله والذين آمنوا . . » « تنها ناصر و ياور شما خدا و رسول او و مؤمنين هستند ، . . . » . با وجود اين همه قرائن و شواهد ، آيا صحيح است كه بگوييم : منظور از « وليّكم » ناصر و ياور است ؟