مواردى از اين قبيل را به عنوان نمونه بيان مىنماييم : ابن عَدى در بخش پايانى كتاب الكامل فى الضعفاء در شرح حال « عبدالرزاق بن هَمّام صَنعانى » - كه استاد بُخارى بود - مىنويسد : صَنعانى احاديث گوناگون بسيارى داشت و دانشمندان مورد اعتماد مسلمانان و پيشوايان آن‌ها ، به نزد او رحل سفر بسته و احاديث او را تدوين كردند ؛ ولى از ترس ، حديثى از او نقل نكردند . البتّه او را به تشيّع نيز نسبت داده‌اند . او احاديثى را در فضايل نقل كرده است كه هيچ يك از راويان ثقات ، موافق نقل آن‌ها نبودند و همين امر ، مهمترين دليل بر كنار گذاشتن احاديث اوست . البتّه وى در مثالب و عيب‌هاى ديگران نيز احاديثى نقل كرده بود كه من در اين‌جا آن‌ها را نمىآورم ؛ ولى در مورد صدق او اميدوارم كه مشكل نداشته باشد . تنها كارى كه از او سر زده اين است كه احاديثى در فضايل اهل بيت عليهم السلام و معايب ديگران ، نقل كرده است « 1 » . ابن عَدى در شرح حال حافظ بزرگ ، عبدالرحمان بن يوسف بن خَراش مىنويسد : از عبدان شنيدم كه مىگفت : ابن خَراش دو جلد كتاب - كه در

--> ( 1 ) الكامل فى الضعفاء : 6 / 545 .