« سوگند به خدايى كه دانه را شكافت و انسان را آفريد ! عهد و پيمانى است از پيامبر امّى به من ، كه : جز مؤمن مرا دوست نمىدارد و جز منافق مرا دشمن نمىشمارد » . اين روايت ، با همين متن و نظير آن ، در منابع بسيارى از پيشوايان اهل سنّت از جمله : نَسايى ، تِرمذى ، ابن ماجه نقل شده است « 1 » . همچنين احمد در المسند ، حاكم در المستدرك و متّقى هندى در كنز العمّال ، آن را نقل كرده‌اند « 2 » . در مسند احمد و صحيح تِرمذى اين گونه آمده است : امّ سلمه گويد كه پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله همواره مىفرمود : « لا يحبّ عليّاً منافق ولا يبغضه مؤمن » « منافق هرگز على را دوست نمىدارد و مؤمن ، هيچ گاه او را دشمن نمىشمارد » . جالب توجّه اين كه از اين احاديث ، چنين استفاده مىشود كه : دوست داشتن على عليه السلام با دوستى منافقان ، قابل جمع نيست ؛ لذا ، اگر كسى به امامت على عليه السلام و ولايت آن حضرت پس از

--> ( 1 ) سنن ابن ماجه : 1 / 42 ، سنن نَسايى : 8 / 117 ، سنن ترمِذى : 5 / 299 . ( 2 ) مسند احمد : 1 / 84 ، 128 ، كنز العمّال : 13 / 120 شمارهء 36385 .