نمىخوانْد ، شايد روايت مذكور ، هيچ گاه به دست ما نمىرسيد . عمران بن حصين نيز از بزرگان صحابه است . از او بسيار تمجيد كرده‌اند و در شرح حالش آورده‌اند : به خاطر گرانقدرى و جلالت شأن ، فرشتگان با او سخن مىگفته‌اند « 1 » . هنگامى كه اين شخص مرگ را احساس كرد ، يكى از يارانش را خبر كرد و براى او درباره متعهء حج - كه عمر بن خطّاب آن را حرام كرده بود و او اين تحريم عمر را زشت مىشمرد - حديث نقل كرد ؛ ولى با او شرط كرد كه تا زنده است ، اين حديث را از قول او نقل نكند و فقط پس از مرگش ، اين حديث بازگو شود « 2 » .

--> ( 1 ) بنگريد : الإصابه فى تمييز الصحابه : 3 / 26 . ( 2 ) متن روايت اين گونه است كه مطرف گويد : عمران در بستر بيمارى بود - همان بيمارى كه در اثر آن از دنيا رفت - به من پيغام فرستاد و گفت : من احاديثى را براى تو نقل مىكنم كه شايد پس از من ، خداوند به وسيلهء آن‌ها تو را بهره‌مند سازد . اگر از اين بيمارى بهبودى يافتم ، آن‌ها را پنهان دار و اگر از دنيا رفتم ، مىتوانى بازگو كنى . آن‌ها به دست من رسيده است ؛ بدان كه پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه وآله بين حج و عمره را جمع كرد و در اين مورد آيه‌اى نياورد و پيامبر نيز از اين كار نهى نكرد ، بلكه مردى آن‌چه مىخواست در مورد آن ، با رأى و نظر خود بيان كرد . ( مسند احمد : 4 / 434 ) .