و مطّلع نمىسازد ، و اگر از نظر فنّى اين عموم ثابت نشود ، بىترديد اطلاق تمام است . عموم دوّم كلمه « أحداً » در « فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً » مىباشد ؛ يعنى هيچ احدى . ملاحظه كنيد ! كسى كه مورد رضايت خداوند متعال باشد تا غيب او را در بين اين همه خلائق دارا باشد و از آن مطّلع بشود بايد چگونه شخصيّتى باشد كه استحقاق اين مقام را داشته باشد . منظور از « من ارتضى » كيست ؟ يعنى : كسى كه خدا او را به جهت اطّلاع بر غيب قبول كرده ، و او كسى است كه خود او را تعليم و تربيت و هدايت كرده و بر همهء شئونش نظارت دارد ، از او حمايت و او را تثبيت مىكند . و اين عنوان منطبق بر ائمّه مىباشد و لذا جملهء « وارتضاكم لغيبه » ائمّه عليهم السلام را مصداق بر اين معنا قرار مىدهد . ولى خداوند در پى آن مىفرمايد : « من رسول » ، ائمّه عليهم السلام كه رسول نيستند . پس بايد به روايات مراجعه كنيم تا ببينيم علاوه بر زيارت جامعه ، خود ائمّه عليهم السلام در ذيل اين آيه مباركه چه فرموده‌اند كه اگر خواستيم اين جمله را براى اين آيه مصداق قرار بدهيم ، روايات شاهد باشند ، و گرنه با وجود كلمهء « من رسول » چگونه تمام مىشود ؟ وقتى حرف « مِنْ » ، بيانيه و « رسول » نيز به معناى پيامبر باشد ، مصداقيت ، تمام نمىشود و اين معنا با آيهء مباركه سازگار نخواهد بود ؛ ولى با نگاه به روايات به طور كامل روشن خواهد شد كه دسته‌اى از روايات ، بر طبق ظهور همين آيه وارد شده‌اند . براى نمونه ، در روايتى امام رضا عليه السلام مىفرمايند : أو ليس اللَّه يقول : « عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَدًا * إِلّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ » ؟